Atinalı Timon

Tirad Örneği

Tirad Örneği

Atinalı Timon Tiradı :

TIMON – Sevgili dostlarım, oturmaz mısınız? (…)
Herkes sevgilisini öpmeye koşar gibi geçsin yerine.
Hepiniz tıpatıp aynı şeyi yiyeceksiniz. Resmi bir
ziyafetteymiş gibi yer seçmekle oyalanıp yemeği
soğutmayın. Oturun, oturun! Ama tanrılara şükran
borcumuzu ödeyelim önce.
Ey yüce koruyucularımız; bu topluluğumuzdaki
yüreklere şükran duyguları serpin. Çünkü sizler,
bizlere verdiklerinizle yücelttiniz kendinizi, ama varınızı
yoğunuzu da vermeyin, yoksa tanrılığınız hor görülür.
Herkese yetecek kadar verin ki, kimse kimseye muhtaç
olmasın. Çünkü siz tanrılar, insanlardan borç istemek
zorunda kalsanız gözlerinden düşersiniz. Yiyecekleri
yemeği yedirenden daha çok sevdirin insanları. Yirmi
kişilik bir toplantıda bir o kadar da alçak bulunsun her
zaman. Bir sofraya oturan on iki kadının bir düzinesi o
bildiğiniz soydan olsun! Ey tanrılar, ne kadar lanetiniz
daha kaldıysa yağdırın Atina’nın senatörleri ve aşağılık
çirkef sürüleri üstüne! İçlerindeki çamura boğun
onları! Buradaki dostlarıma gelince, hiçe saydığım için
hepsini, hiçlik dilerim hepsine sizden, buyursun hiç yesinler!
Açın tabaklarınızı, köpekler, açın da yalayın!
(…)
Dilerim görüp göreceğiniz en iyi ziyafet olsun bu!
Sizi gidi ağız dostları sizi!
Duman ve ılık su; tam sizin şanınıza layık işte.
Timon’un son yemeği budur size.
Yıkayıp temizliyor işte kendini Timon
Üstüne pul pul yapışan dalkavukluğunuzdan;
Savuruyor işte böyle suratınıza
Vıcık vıcık alçaklığınızı.
Herkesin lanetleriyle yaşayın, uzun uzun hem de;
Sizi sırıtkan, yapışkan, iğrenç sömürgenler sizi!
Para budalaları, sofra sülükleri, iyi gün sinekleri!
Süklüm püklüm uşaklar, uçarı dumanlar, kalleş
kuklalar!
Bütün insan ve hayvan hastalıklarına tutulasıcalar!
Ne o? Kaçıyor musun? Dur biraz; ilacını iç de öyle git!
Sen de! Sen de! Dur, para vereceğim, borç
istemeyeceğim.
Ne o? Kaçış mı hep birden? Bundan sonra
Alçakları çağırmadan kurulmasın hiçbir sofra.
Yansın konağım! Atina yerin dibine batsın!
Bundan böyle Timon’un yüreğinde yeri olmasın
İnsanların, hiçbir insanın!

Yazan: William Shakespeare