KANLI DÜĞÜN
Gelin:Bırak vursun.Beni öldürsün diye geldim buraya,beni onlarla birlikte kaldırsınlar diye.
Ama onun elleriyle değil, kancalarla, orakla, hem de zor kullanarak, kemiklerimi kırasıya. Bırak vursun!Bilsin ki ben temizim; bilsin ki ben çılgın olabilirim, ama göğüslerinin aklığını hiçbir erkeğe açmamış bir kız olarak gömebilirler beni.
Ötekiyle kaçtım.Kaçtım!
Sen olsan sen de giderdin.İçi dışı yarayla dolu, arzudan yanıp tutuşan bir kadındım ben; oğlunda kendisinden çocuklar, toprak,sağlık umduğum bir avuç suydu; ama öteki, çalılıklarla tıkalı,karanlık bir ırmaktı,sazlarının fısıltısını,mırıltılı türküsünü getiriyordu bana.Soğuk sudan bir küçük çocuğa benzeyen oğluna uydum ben de;ötekiyse, yüzlerce kuş saldı üstüme, bu kuşlar yolumu tuttular,beyaz beyaz kırağı bıraktılar yaralarımın üzerinde, zavallı,sararıp solmuş bir kadının,ateşle okşanmış bir kızın yaraları üzerinde. İstemezdim, unutma ki , bende istemezdim!Oğlun benim yazgımdı, ona ihanet etmiş değilim ;ama ötekinin kolu, denizin çekmesi boğanın itmesi gibi sürüklüyordu beni,her zamanda sürükleyecekti, her zaman, her zaman;kocamış bir kadın olsam da,oğullarımın oğulları saçlarımdan tutsa da!
Sus! Sus! Al öcünü, işte karşındayım! Bak boynum ne yumuşak; bahçendeki bir yıldız çiçeğini koparmaktan daha az zahmet ister. Ama onurumla oynama! Temizim ben, yeni doğmuş bir kız kadar temiz. Sana bunu ispat edecek kadar da güçlü.Yak ateşi,elimizi içine sokalım;sen, oğlun adına,ben de vücudum adına. Elini ilk çeken sen olacaksın

Federico Garcia Lorca