Babalar ve Oğullar 

Babalar ve Oğullar

Babalar ve Oğullar

 

BAZAROV: Ah Anna Sergeyevna, doğrusunu konuşalım. Benim işim bitti. Tekerleğin altına düştüm. Ölüm eski bir şakadır. Ama herkese yeni görünür. Şu ana değin korkmuyordum… Az sonra kendimden geçeceğim… Olur biter böylece. (Güçsüzce elini sallar.)… ne diyeyim size… Sizi sevdiğimi mi söyliyeyim? Daha önce bir anlamı olmadı bunun, şimdi hiç olmaz. En iyisi şunu söyliyeyim size… Ne kadar güzelsiniz! Şimdi orada duruyorsunuz, öyle güzel… Yo, korkacak bir şey yok… Oturun oraya… Bana yaklaşmayın… Hastalığım bulaşıcı, biliyorsunuz. (Anna Sergeyevna, Bazarov’un yattığı divanın yanındaki koltuğa oturur.) Ne iyi yüreklisiniz! Ah ne yakınsınız şimdi, ne genç, ne taze, ne temiz… bu iğrenç odada. Ah artık veda edeyim size. Ömrünüz uzun olsun, en iyisi bu. Vakit varken yaşamayla bakın. Şu çirkin görünüşüme bir göz atın, yan ezilmiş bir solucan, ama gene de kımıldıyor. Bir zamanlar yapmayı düşündüğüm şeyler vardı, ölmem derdim, neden ölecekmişim! Çözüm bekleyen sorunlar var, derdim kendi kendime ve ben bir devim. Şimdi ise bu devin tek sorunu, adam gibi ölmenin yolunu bulmak. (Eliyle bardağı arar, Anna Sergeyevna korka korka bardağı verir ona.) Beni unutacaksınız. Bir ölü, yaşayan birine arkadaş olamaz. Babam anlatır size Rusya’nın benim ölümümle ne yitirdiğini… Ben Rusya’ya lazımmışım…

Hayır; O’nun bana hiç ihtiyacı yok. Peki kime var? Kunduracıya var, terziye var, kasaba var… et satar… kasap… Durun kanştırıyorum… Şurada bir orman var… (Elini alnına koyar.)
Yazan : İvan Sergeyeviç Turgenyev 

TİRATLAR