Çöplük
AYMELEK –
Deseler ki bana, bir canın var
ona ver, veririm…
Haço… O da olmasa hepten yalnızlık
çöker omuzlarıma… Onsuz ne yaparım ben?..
Kardeş ne de olsa, anamın yadigarı. Etimi yese de
kemiklerimi saklar…
İnsan yaşadığı yere benzer… Şu genç yaşında
yüzünün derisi ne hale geldi…
Buruşturulup atılmış bir kağıt parçası gibi… Şu
çöplükten ne farkı var?.. Eller ruhun ağaçlarıdır
derdi de anam, aklım almazdı…
Nasıl kök salıp dallandığını anlayamaz insan; bir de
bakarsın nerdeyse güneşe
değecek… O sıcaklığı yavaş yavaş canında duyarsın.
Ruhunu şeytana teslim eden ilk canlı yılandır!..
O yüzden yılanların ne eli ne de ayağı vardır!.. Bu yıl
çöplük yılan kaynıyor!.. Korkumdan evde süt
pişiremiyorum!.. Kokuyu alan yılan püskürüp
geliyor!.. Geçenlerde biri gelip çöreklenmiş
yatağımın
yanına!.. Islığı bir çocuk ağlaması gibiydi, korktum,
kaçtım evden hemen!.. Sonra şet dedim kendi
kendime, ya o yılanın gelişinde bir hikmet varsa?!..
Kimbilir, belki bir günahımız vardır da, o yılan da
bizi sınamak için gönderilmiştir!.. İnsanın aklına
olmadık şeyler geliyor!..
Eve geri dönüp yılana süt
vereyim dedim!.. Bir de gördüm ki derisi yanar
döner yılan, ocaktaki ateşe düğüm olmuş, ateşi
boğmakta!.. Ateş, gözlerime baktı, umutsuzdu!..
Gözleri kan çanağı gibiydi!.. Yılan, ateşi boğmuştu
karşımda!.. Şurda, çöplüğün tam doğusunda, birkaç
gün sonra aynı yılanı tekrar gördüm!.. Kulakları
zümrüt küpeliydi!.. Beni görür görmez, akıp gitti çöp
dağının koynuna!.. Elim yılan öldürmeye
gitmiyor!.. Belki de yavruları vardı!.. Çöp makineleri
gelince, ne yılan kalacak ne de insan! Geç oldu…
Haço!.. Haço!.. Kalkın artık!.. Uyanın!.. Uyan, uyan
artık İsrafil!.. Börtü böcek uyandı… Bugün
çöplüğün öte yanına çöp dökeceklermiş… Haberiniz olsun…
Yazan: Turgay Nar
