Mine

Mine Tirad Çalışması

Mine
Tirad
Çalışması

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eser : Necati Cumalı 

Mine :  On yedi yaşında bile değildim. Liseye yeni başlamıştım. Annem gençti, güzeldi. Süsüne eğlencesine düşkün bir kadındı. Bütün gün komşuları toplar, ut çalar, şarkı söyler, eğlenirdi. Saçı başı dağınık gezdiğini, yüzünden pudrasının eksik olduğunu hiç hatırlamam. Huylarımız hiç benzemez annemle. Babamla hiç geçinemezlerdi. Hemen hemen bütün evliliklerinde ayrı yaşadılar. Ben babamın yanında büyüdüm. Son zamanlarda barışmışlardı. Babam çok geçmeden öldü. Annem üç dört ay sonra kendisinden küçük biriyle evlendi. Beni de evde fazla görmeye başladı. Cemil üvey babamın arkadaşıydı. Bir akşam eve misafir geldi. Ben içeriki odada kitaplarımı topladım, saçlarımı çözdüm, yatmaya hazırlanıyordum. Annem çağırdı. Sırası değilken Cemil Bey’e bir su ver dediler… Hikâye bu… İki ay sonra karısıydım. Evlendiğimiz gecenin sabahı her kadının sevinçle uyandığı yatakta, o gerinirken, ben ağlıyordum.

***

Mine :  O zamandan beri, yedi yıldır, onun karısıyım işte!.. Karşıma birtakım erkekler çıktı. Hepsine de ümit veren, cesaret veren onun durumu. Hep aramızdaki yaş farkını, onun silikliğini düşünürler, beni hiç hesaba katmazlar. Kocamın hali, benim onlardan herhangi birine kendimi teslim etmem için, akıllarınca yeterli görünür. Yedi yıldır arada, bazen gönlüm kayar gibi olmadı değil… Hatırlarım öylelerinde de öyle çabuk hayal kırıklığına uğradım ki, ne duyduğumu anlamama kalmadan, yüzlerini görmek istemedim bir daha. Hiç unutmam, bir orman bölge şefi vardı. Kendini beğenmişin biri. Yanımda yakınımda döndü dolaştı. Biraz heyecanlandım. Ne dese beğenirsiniz ilk fırsatta? ‘Nerede buluşacaksak buluşalım. Beni peşinizde boş yere dolaştırmayın!’ Hâlâ hatırladıkça yüzüm kızarır. Yedi yılda bunun gibi ne zaman hatırlasam içimi sıkan bir iki hikâye… Sonra yoruldum. Bıraktım kendimi. İnanın saçlarımı taramak istemediğim günler çok olmuştur.

Yazan : Necati Cumalı