Baş Belası
II. SAHNE
Işıklar yandığında, Doktor SIDNEY GATES telefonda konuşmaktadır.
SIDNEY- Hemşire Wilson ? Merhaba. Ben Doktor Sidney Gates. Karım
Doktor Anita Wells’in durumunu sormak için aramıştım. Evet…
Anlıyorum… Hâlâ ağzına geleni sayıyor mu ? Bir değişiklik yok. Anlıyorum.
Peki hâlâ yatağa bağlı durumda mı ? İyi. Etrafında kesici bir şeyler yok
değil mi ? Güzel. Pencereler de kilitli değil mi ? Böyle şok geçiren kişiler
aşağı atlamaya eğilimli olurlar da onun için sordum… İyi. Peki, Prozac’ını
içti mi ? Güzel. Paxili ? Wellbutrin ? Peki Zoloft’u ? Valium’unu da aldı.
Güzel. Peki… Aaa… Hâlâ her gelene tükürüyor mu ? Eskisi kadar değil… Üç
kez. İlki uzun, diğerleri kısa. Anlıyorum. İyi. Yavaş yavaş düzelmeye
başlıyor o zaman…
(Ses) Zil çalar. Hastanın geldiğini işaret eden ışık yanıp sönmeye başlar.
SIDNEY- Anlıyorum… Teşekkür ederim Hemşire Wilson artık
kapatmalıyım. Sıradaki hastam geldi de… Aaa…. Bir şey daha… Karım
kendine geldiğinde ona… Onu sevdiğimi ve yarın görmeye geleceğimi
söyleyebilir misiniz lütfen. Evet… Teşekkürler hemşire. (Telefonu kapatır,
kapıya doğru ilerler. İşaret lâmbasını kapatır, kapıyı açar. Gelen
ETHAN’dır.)
