Kadınlar

Kadın : Bu aşağılık yaşam anlamak için o
feminist toplantılara gitmem mi gerekiyor?
İki köpek gibi çalışıyoruz. Bir çift laf
etmeye vaktimiz yok. Kendimize ayıracağımız bir an
bile.. Evlilik bu mu? Benim de sorunlarım olacağı hiç aklına
gelmedi ki? Hiç bana sorar mısın?
Yorgun musun? Yardım ister misin? Yemeği kim
pişiriyor? Ben. Tabaklar kim yıkıyor? Ben. Alışverişi kim
yapıyor? Ben. Ay sonuna para yetiştireyim diye akla karayı
seçen kim? Ben de aynı zamanlarda çalışıyorum. Ben, ben ben,
Çoraplar kirleten sensin. Onları kim yıkıyor, peki? Benim
çoraplarımı kaç kere yıkadın? Evlilik bu mu? Seninle
konuşabilmeyi istiyorum. Benim sorunlarımın da olduğu hiç
aklıma geldi mi? Tamam, senin sorunların benim demektir,
ama benim sorunlarım da senin olmalı. Öyle seninkiler benim,
benimkiler gene benim… Seninle konuşmak istiyorum… Ama
işten döner dönmez uyumaya gidiyorsun… Akşam…
Televizyon. Pazarları maç: 22 tane geri zekalının bir top
peşinde koştuklarını görmeye… Aralarında bir geri zekalı daha
var, ama o düdüklü ve ceketli… Luigi, çok kızar ve sanki
anasına küfür edilmiş gibi, “Sen spordan ne anlarsın be…” Ne
biçim cevap. Beni spor ilgilendirmiyor. Spor kimin umurunda.
Onu hiç böyle görmemiştim. Deli gibi bağırıyordu. Ben
bağırdım, o bağırdı, bir sürü küfürlü laftan sonra tartışmayı bitirdik.
Ben ciddi olarak dedim ki: “Yeter, eğer evlilik buysa ben
büyük bir hata yapmışım.” Hatamı aldım (Çocuğu alır) Kapıya
geldim. Bu esnada anahtar elimdeydi. Eminim… Luigi yanıma
geldi. Zavallı Luigi, yüzü kireç gibiydi.,. Böyle hüzünlü bir
sahneyi ömrümde yaşamadım. Hiç şakam yoktu. O da
anlamıştı. Beni içeri aldın “Haydi yapma böyle”… “Bırak
beni”… “Önce konuşalım sonra istersen gidersin. Ama önce
konuşalım. Diyalektik diye bir şey vardır, değil mi?”… Sonra
beni diyalektiğe doğru çekti… (Yatağa ilerler) Beni oturttu.
“Evet, haklısın,” dedi. Ama annesinden böyle alışmıştı. Annesi
gibi olmamı bekliyordu. Yanılmıştı. Değişmeliydi.,. yani kısaca
“özeleştiri” yaptı. Ne hoştu, ne hoştu… Ben ağlamaya
başladım. O özeleştiri yaptı, ben ağladım. Ben ağladım o
özeleştiri yaptı. Ne güzel ağladım dün akşam… Peki anahtar?
(Anımsar) Anahtar Luigi’de eminim. Benden o aldı. Ceketin
cebinde… Ceket nerede? (Ceketin cebine bakar) İşte anahtar
burada… Bu benimki, bu onunki… Saat kaç? Yediye on var.
Hala vaktimiz var. (Bebeği alır) Annesinin bebeği, annesinin
ceketi, annesinin çantası, annesinin abonman kartı…
abonman kartı… Şunu bulmalıyım, otobüsün kalabalığından
seni yere bırakıp da arayamam ya… İşte abonman kartı… altı
delik mi? Altı delik gidiş, altı delik dönüş. Altı gidiş, altı dönüş
mü? Kiril kullandı abonman kartımı?
Bugün günlerden ne? Pazar. Pazar! PAZAR!!! Sen de bana bir
şey demiyorsun.. Pazar günü çalışmaya gitmeye kalkıyorum.
Ben deliyim. (Çocuğu bırakır, ağır ağır dans eder) PAZAR.
(Şarkı söyleyerek) Pazarları iş olmaz, geç saate kadar uyunur.
Ne güzel pazar… Yatağa bebeğim, bebeğim… yatalım ve
bütün günlerin pazar olduğu bir düş görelim… Dünyanın
sonuna dek… sonsuz PAZAR… Bütün yaşamın pazar olduğu
bir düş görelim… Haftanın diğer günleri yok artık…
pazartesiyi astılar, perşembeyi kurşun1adılar, cumayı
tutukladılar… hepsi öldü… Sadece pazar kaldı. Uykuya,
uykuya… Eğer düşümde yeniden fabrikayı görürsem kendimi
boğazlarım. (Bebek kolunda elbiseleriyle kendisini yatağa
atar. Battaniyeyi başına kadar çeker)
Yazan: Dario Fo
Çeviren: Füsun Demirel