Kadıncıklar

KADINCIKLAR
PARLAK : Şimdi, Abdullahcığım… İlk filmimi
çevirmekteyim… Cüneyt ağbi başrolde. Kız da Türkan
Sultan… Cüneyt ağbi gariban, bizim gibi… Türkan
Sultan varlıklı bir pezevengin kızı. Cüneyt ağbi de
yoksul bir pezevengin oğlu… Aşk ferman dinler mi, bi
görüşte vuruluyor Cüneyt ağbimize. Buluşacaklar…
Türkan Sultan arabasıyla, yoksul delikanlı Cüneyt
ağbimizin beklediği Sarıyer sırtlarına gelmektedir…
Cüneyt ağbi uzaktan arabayı tanıyor… “Sultan,
Sultaaaan” diye koşarken, aniden bir kamyon.. (Müzik
sesi yapar) altına alıyor Cüneyt ağbiyi… Kör oluyor
kör… Artık o, kör bir kemancıdır!.. Ona acıma, gözleri
açılacak sonunda… Bana acı asıl… Dublör benim!..
Kamyon bana çarpıyor, Cüneyt ağbi yatıyor.. Sahneyi
yeniden çekiyorlar, kamyon bana çarpıyor, Cüneyt
yatıyor… Beğenmiyorlar yeniden çekiyorlar, kamyon
yine bana çarpıyor… Cüneyt yatıyor!.. Türkan’ın
sevgisi sahte değildir… Babasının karşı koymalarına
rağmen, Cüneyt’in çalıştığı, kör keman çalıp arabesk
söylediği meyhaneye gelmektedir, her gece. Buraya
dikkat… Yeşilçam’da bir kahve vardır, siz görmediniz
oraları… O kahvede bizim figüran takımı bekler…
(Duygulanır…) Bir rol verilir umudu ile beklerler…
(Yeniden neşeli.) İşte o kahvede, günlerdir bir rol verilir
umuduyla bekliyoruz… Bir minibüse doldurdular
hepimizi… Yallah Sarıyer sırtlarındayız… İşte o
meyhanedeki içki içenleri oynayacağız… Hani dedim
ki, madem içki içenleri oynayacağız, filme uygun olarak
sosyal gerçekçi olsun, baştan bir iki kadeh atalım…
Tam bizim sahne geldi ki hepimiz zom, aynen… O
Memduh olacak bağırdı!.. Recisör… “Ben sizden
meyhanede içer gibi yapacak adamlar istedim…
Bunlarla olmaz..” Ben de vallaha da billaha da sırf latife
olsun diye, kolumla da destekleyerek “Yeşilçam’da
ayık adam nah bulursun!.. “demiş bulundum. Birden,
başta Memduh ağbi olmak üzere, setçisi, ışıkçısı,
kameramanı ve hatta Cüneyt’in üstüme doğru
geldiklerini gördüm… Fatma abla var ya, o da çekimi
seyrediyormuş, ayakkabıyı çıkarttığı gibi yallah
üstüme!.. Yer misin yemez misin? Hani, Cüneyt
karateci ya, kolumu kırmaya çalışıyor, Fatma
topuklusuyla başıma, hele o Türkan yok mu, bi de
hanımefendi derler, hayalarıma hayalarıma ver ediyor
tekmeyi… Memduh ağbi desen, durmadan kafa atıyor!..
Tam bayılıyordum ki Memduh’un şunu söylediğini
duydum: “Bu ipneyi!” Yani beni! “Bu delikanlıyı, en
seri vasıtayla İstanbul il sınırları dışına çıkartın, bu
yaştan sonra hapishanelere giremem!”
Gözümü açtığımda burdaydım, Ankara’daydım.
Yazan : Tuncer Cücenoğlu