Türk Sinemasında Seslendirme 5
Yeşilçamda Seslendirme
Yeşilçam denildiğinde akla çoğu zaman unutulmaz oyuncular, siyah-beyaz görüntüler, mahalle hikâyeleri ve salonları dolduran seyirciler gelir. Ancak Türk sinemasının bu renkli ve hareketli döneminin bir de perde arkasında kalan kahramanları vardır: Seslendirme sanatçıları…
1960’lı, 1970’li ve 1980’li yıllarda Türk sinemasında seslendirme, filmin ayrılmaz parçalarından biriydi. Kamera karşısında oyuncuların sergilediği performans, çoğu zaman stüdyolarda gerçekleştirilen dublaj çalışmalarıyla tamamlanıyordu. Böylece perdede gördüğümüz karakterlere yalnızca bir yüz değil, izleyicinin hafızasında yer edecek bir ses de kazandırılıyordu.
Yeşilçam’ın Görünmeyen Sesleri
1960’lı yıllarda film üretiminin hız kazanmasıyla birlikte seslendirme stüdyoları da Yeşilçam’ın önemli çalışma alanlarından biri haline geldi. Çekim sırasında kaydedilen sesin teknik açıdan yeterli olmaması, dış ortam gürültüleri veya dönemin çekim koşulları gibi nedenlerle filmlerde stüdyo seslendirmesine sıkça başvuruluyordu.
Bu dönemde seslendirme sanatçıları, oyuncuların ağız hareketlerine uygun biçimde konuşarak karakterlerin ruhunu yeniden oluşturuyordu. Kimi zaman izleyici, ekranda başka bir oyuncuyu görmesine rağmen duyduğu ses sayesinde karakteri bambaşka bir kişilikle özdeşleştirebiliyordu.
70’lerde Seslendirme Altın Çağını Yaşadı
1970’li yıllar, Türk sinemasında film üretiminin son derece yoğun olduğu dönemlerden biriydi. Dram, komedi, macera, melodram ve tarihî filmler peş peşe beyazperdeye gelirken Türk sinemasında seslendirme sanatı da büyük bir hareketlilik kazandı.
Yeşilçam’ın tanınmış oyuncularının yanı sıra çok sayıda karakter oyuncusunun sesi de deneyimli seslendirme sanatçıları tarafından verildi. Bazı sesler, zaman içerisinde belirli oyuncularla o kadar özdeşleşti ki seyirci daha oyuncuyu görmeden kim olduğunu sesinden anlayabilir hale geldi.
Bu durum, seslendirme sanatçılarının sinema üzerindeki etkisini açıkça gösteriyordu. Bir karakterin sert, romantik, komik, masum veya otoriter görünmesinde yalnızca oyuncunun mimikleri değil, kullanılan ses tonu, vurgu ve konuşma biçimi de belirleyici oluyordu.
80’ler ve Değişen Sinema Dünyası
1980’li yıllara gelindiğinde Türk sineması ekonomik ve kültürel açıdan önemli değişimler yaşamaya başladı. Televizyonun evlerde daha fazla yer edinmesiyle birlikte sinema filmleri farklı bir izleyici alışkanlığı içerisinde yeniden değerlendirildi. Yeşilçam döneminde çekilen filmler televizyon ekranlarında tekrar tekrar gösterilirken, o filmlerin unutulmaz sesleri de yeni kuşaklarla buluştu.
Aynı zamanda ses kayıt teknolojilerindeki gelişmeler, sinemada ve televizyon yapımlarında ses kullanımına ilişkin beklentileri değiştirmeye başladı. Buna rağmen eski Yeşilçam filmlerinin kendine özgü dublaj anlayışı, dönemin sinema estetiğinin önemli bir parçası olarak varlığını sürdürdü.
E
Efkarlıyım Abiler,
Eğreti Gelin,
Ekmekçi Kadın,
Ekşi Elmalar,
Elma Şekeri,
El Yazısı,
Elveda Dostum,
Enayi,
En Büyük Şaban,
Endişe,
Erkek Güzeli Sefil Bilo,
Erkeklik Öldü mü Abiler,
Esir Hayat,
Eşkıya,
Ev,
Evcilik Oyunu,
Evlat,
Evlatlık,
Evlidir Ne Yapsa Yeridir,
Eylül,
Eyvah Eyvah 1,
Eyvah Eyvah 2,
Ezo Gelin.
