Bernarda Alba’nın Evi
Bernarda Alba’nın Evi, Federico García Lorca’nın 1936’da yazdığı ve İspanyol tiyatrosunun önemli eserleri arasında kabul edilen etkileyici bir dramdır. Bernarda’nın eşinin ölümünün ardından kızlarına uyguladığı katı yas, evin içindeki baskıyı ve çatışmaları giderek büyütür. Eser; kadınların özgürlüğü, toplumsal baskı, gelenek, namus, arzu ve otorite gibi temaları güçlü karakterler üzerinden ele alır. Oyunun merkezinde Bernarda’nın beş kızıyla kurduğu otoriter düzen vardır.
Bernarda Alba’nın Evi Oyunu Hakkında
Bernarda Alba’nın Evi, İspanyol edebiyatının önemli şair ve oyun yazarlarından Federico García Lorca tarafından kaleme alınan, aile içindeki otoriteyi, toplumsal baskıyı, özgürlük arzusunu ve kadınların toplumdaki konumunu ele alan güçlü bir tiyatro eseridir. Lorca tarafından 1936 yılında tamamlanan oyun, yazarın ölümünden sonra sahnelenmiş ve zamanla dünya tiyatrosunun önemli klasiklerinden biri haline gelmiştir.
Oyunun merkezinde, kocasının ölümünün ardından evinde katı bir yas dönemi başlatan Bernarda Alba bulunur. Beş kızının annesi olan Bernarda, toplumun geleneklerine ve kendi otoritesine son derece bağlıdır. Kızlarının dış dünyayla ilişkilerini sınırlandırır ve onların belirlediği kurallar çerçevesinde yaşamasını ister. Ancak bu baskıcı düzen, evin içinde giderek büyüyen çatışmaların ortaya çıkmasına neden olur.
Bernarda Alba’nın Evi, özellikle kadınların gelenekler ve toplum baskısı nedeniyle özgürlüklerinden uzaklaştırılmasını gözler önüne serer. Bernarda’nın baskın karakteri ile kızlarının sevgi, aşk ve özgürlük arayışları arasındaki çatışma, oyunun temelini oluşturur. Kardeşler arasındaki kıskançlıklar, sınıfsal farklılıklar ve toplumun namus anlayışı da olayların gelişiminde önemli bir yere sahiptir.
Oyunda dikkat çeken karakterlerden biri Adela’dır. Genç yaşına rağmen annesinin koyduğu kurallara karşı çıkması ve özgür bir hayat istemesi, onu diğer kız kardeşlerinden ayırır. Adela’nın özgürlük arzusu ile Bernarda’nın baskıcı tutumu arasındaki gerilim, oyunun dramatik yapısını giderek güçlendirir.
Lorca, olayların tamamını büyük ölçüde Alba ailesinin evinde geçirerek kapalı ve yoğun bir atmosfer oluşturur. Bu ev, yalnızca olayların yaşandığı bir mekân değil, aynı zamanda toplumsal baskının, otoritenin ve özgürlüğün kısıtlanmasının sembolü olarak kullanılır.
Güçlü karakterleri, yoğun dramatik yapısı ve toplumsal eleştirileriyle Bernarda Alba’nın Evi, günümüzde de tiyatro sahnelerinde farklı yorumlarla izleyici karşısına çıkan önemli eserlerden biridir.
Eserden Örnek Tirat.
Oyun Kişileri :
Hizmetçi,
La Poncia,
Maria Jozefa,
Bernarda,
Angustias,
Magdalena,
Adela,
Martirio,
Amelia,
Prudencia,
Dilenci,
Küçük Kız,
Genç Kız,
Kadınlar,
Magdalena — Bir bir odaları dolaşıyorum. Biraz yürümek biraz da ninemin o işleme resimlerine bakmak için hani şu küçük yün köpeğe, aslanla güreşen o zenciye; çocukken ne severdik onları. Daha mutlu zamanlardı o zamanlar. Bir düğün tam on gün sürerdi, kem sözlülere rağbet eden olmazdı. Bugün insanlar daha bir inceldiler. Gelinler, şehirlerdeki gibi, beyaz beyaz örtülere bürünüyorlar, Biz de şişe şarabı içer olduk, ama başkaları ne der korkusu yüzünden içerlerde çürüyüp gidiyoruz.
Bernarda — Susun diyorum! Fırtınanın geldiğini gördüy-düm ya, bu kadar erken patlayacağını bilmiyordum. Ah, ne yaman bir nefret çığı saldınız yüreğimin üstüne! Ama ben daha kocamadım; beş zincirim var sizlere göre, bir de babamın kurduğu bu çatı, onun için yas giysileri bile bilmeyecek benim çektiğimi. Defolun! (Çıkarlar. Bernarda, perişan oturur. La Poncia duvarın dibinde dinelmektedir. Bernarda kendisine gelir, yere vurur.)
Maria Jozefa — Komşumun bebeği oldu mu, ona çikolata götürürdüm; sonra o da bana getirirdi, böylece sürer gider¬di; hep böyle, hep, hep. Senin saçların ağaracak, ama kom¬şuların gelmeyecekler. Ben artık gitmek zorundayım, ama köpekler ısırır diye korkuyorum. Tarlalara dek benimle gelmez misin? Tarlaları sevmem, ben evleri, ama açık evle¬ri severim, bir de yatakta miniminileriyle uyuyan komşu kadınları, sonra dışarda iskemlelerine kurulup oturan erkekleri severim. Pepe el Romano dev gibi. Hepiniz ona vurgunsunuz. Ama siz birer buğday tanesi olduğunuz için hepinizi yutacak. Yok, yok, buğday tanesi değil. Dilsiz kurbağa!
Yazan : Federico García Lorca
