Coriolanus
Coriolanus, William Shakespeare’in iktidar, gurur, savaş ve halk ile yönetici arasındaki çatışmayı ele aldığı önemli tragedyalarından biridir. Roma Cumhuriyeti döneminde geçen oyun, savaş kahramanı Coriolanus’un siyasal yükselişini, halkla çatışmasını ve annesi Volumnia ile yaşadığı güçlü hesaplaşmayı etkileyici bir anlatımla sahneye taşır.
Coriolanus Oyunu Hakkında
Coriolanus, İngiliz edebiyatının en önemli yazarlarından William Shakespeare tarafından kaleme alınan trajedilerden biridir. Roma tarihindeki ünlü savaşçı Gaius Marcius Coriolanus’un yaşamından esinlenen oyun, kahramanlık ile siyaset arasındaki çatışmayı merkezine alır.
Oyunun başkahramanı Coriolanus, Roma’yı düşmanlarına karşı savunan, cesareti ve savaş yeteneğiyle tanınan gururlu bir askerdir. Ancak savaş meydanındaki başarısı, halk ve siyaset karşısındaki tutumuyla aynı ölçüde başarılı değildir. Halkın desteğine ihtiyaç duymaması ve sıradan insanlara karşı küçümseyici tavrı, onun siyasal yükselişinin önündeki en büyük engellerden birine dönüşür.
Coriolanus oyununun konusu, savaş kahramanı olan bir askerin Roma’daki siyasal mücadele sırasında halkla ve yöneticilerle yaşadığı çatışmalar üzerinden gelişir. Coriolanus’un sürgüne gönderilmesiyle olaylar daha da dramatik bir boyut kazanır.
Oyunda gurur, iktidar, halk, sınıf çatışması, savaş, siyaset, sadakat ve anne-oğul ilişkisi önemli temalar olarak öne çıkar. Özellikle Volumnia karakteri, Coriolanus’un kararları üzerinde belirleyici bir etkiye sahiptir.
Shakespeare’in güçlü karakter yaratımı ve politik çatışmaları nedeniyle Coriolanus, günümüzde de tiyatro sahnelerinde yorumlanan önemli klasik eserler arasında yer almaktadır.
Coriolanus
CORIOLANUS : Anne… Anne!
Ne yaptın sen?
Bak! Gökyüzü açılıyor.
Tanrılar aşağıya bakıyor
ve bu akıl almaz sahneye gülüyorlar.
Ah, annem… Annem!
Roma için büyük bir zafer kazandın.
Ama oğlun için… İnan bana. Ne olur, inan bana…
Beni öyle bir yere getirdin ki, bu zafer benim için
bir felakete dönüşebilir. Hatta…
belki de benim sonum olabilir.
Ama bırak, ne olacaksa olsun.
Aufidius!
Seninle gerçek bir savaş sürdüremesem de
artık bir barış yolu bulacağım.
Söyle bana, iyi Aufidius…
Sen benim yerimde olsaydın,
annenin karşısında durabilir miydin?
Onu daha az dinleyebilir miydin?
Ona daha az boyun eğebilir miydin?
****
CORIOLANUS : Siz!
Siz sıradan insanların gürültüsü!
Sizin nefesinizden bile nefret ediyorum.
[Halkın üzerine doğru bir adım atar.]
Bir gün beni göklere çıkarırsınız,
ertesi gün ayaklarınızın altında çiğnersiniz.
Sizin sevginiz de nefretiniz de
aynı derecede değersiz.
Bugün alkışladığınız adamı
yarın hain ilan edersiniz.
Çünkü siz düşünmezsiniz.
Siz yalnızca korkarsınız.
Ve korktuğunuz şeyi
hemen düşmanınız ilan edersiniz.
[Kısa bir sessizlik.]
Ben sizin için savaşmadım.
Ben sizin övgünüz için kan dökmedim.
Ben Roma’nın kapılarını
sizin alkışlarınızı duymak için
düşmanların üzerine kapatmadım.
Ben savaştım. Ve siz…
Siz savaşın ne olduğunu bilemezsiniz.
Savaş meydanında bir adamın kılıcıyla değil,
kendi hayatıyla karar verdiğini nereden bileceksiniz?
Siz burada durup konuşursunuz. Bağırırsınız.
Oy verirsiniz. Sonra verdiğiniz kararın sonuçlarından
ilk korkan yine siz olursunuz.
[Sesini düşürür.]
Bana halkın sevgisinden söz etmeyin.
Ben sizin sevginizi istemiyorum.
Çünkü sizin sevginiz bir rüzgâr gibidir:
Bugün arkamdan eser, yarın yüzüme karşı.
[Öfke yeniden yükselir.]
Beni sürgün etmek mi istiyorsunuz? Edin!
Beni düşman ilan etmek mi istiyorsunuz? Edin!
Ama şunu bilin: Beni Roma’dan çıkarabilirsiniz…
Fakat Roma’yı benden çıkaramazsınız.
[Uzun sessizlik.]
Çünkü ben Roma’nın savaşlarında büyüdüm.
Roma’nın düşmanlarıyla savaştım. Roma için kan döktüm.
Ve şimdi siz, birkaç sözünüzle
bütün bunları yok edebileceğinizi mi sanıyorsunuz? Hayır!
Siz benim değerimi belirleyemezsiniz.
Sizin oylarınız benim kim olduğumu değiştiremez.
[Halkın gözlerinin içine bakar.]
Ben sizin önünüzde eğilmeyeceğim.
Benden bunu beklemeyin. Çünkü ben Coriolanus’um.
Ve sizin sevginize ihtiyacım yok.
Eser : Coriolanus
Bu parçada en önemli şey bağırmak değil, tehdit oluşturan bir üstünlük duygusu.
Özellikle üç noktayı çok güçlü kur: “Ben savaştım.”
Burada kısa ve kesin. Sanki bütün tartışmayı tek cümlede bitiriyormuşsun gibi.
“Fakat Roma’yı benden çıkaramazsınız.”
Burası tiradın dramatik zirvesi. Öncesinde kısa bir sessizlik bırak; cümleyi bağırmak yerine çok kontrollü söylemek daha etkili olur.
“Ben… Coriolanus’um.”
Finali kesinlikle çığlık şeklinde yapma. Başını kaldır, doğrudan karşısındaki kişiye bak ve çok sakin, kendinden emin söyle.
Bu tirat, erkek oyuncu audition’ı için, özellikle güçlü, otoriter ve öfkeli bir karakter göstermek açısından avantajlıdır.
