Windsor’un Şen Kadınları
Windsor’un Şen Kadınları, William Shakespeare’in aşk, kıskançlık, kurnazlık ve toplumsal ilişkileri mizahla ele aldığı en eğlenceli komedilerinden biridir. Oyunda, kadınların zekâsı karşısında gülünç duruma düşen erkekler, evlilik hesapları ve çıkar ilişkileri hicvedilir. Windsor’un renkli atmosferinde gelişen olaylar, izleyiciye hem kahkaha dolu anlar hem de insan davranışlarına dair düşündürücü bir bakış sunar.
Windsor’un Şen Kadınları, İngiliz oyun yazarı William Shakespeare’in toplumsal yaşamı, evlilik ilişkilerini ve insan zaaflarını mizahi bir dille ele aldığı komedilerinden biridir. Oyunun merkezinde, maddi çıkarlarını gözeterek aynı anda iki evli kadına kur yapan Sir John Falstaff bulunur. Falstaff, Alice Ford ve Meg Page adlı kadınlara benzer aşk mektupları göndererek hem gönül ilişkisi kurmayı hem de onların eşlerinin servetinden yararlanmayı amaçlar.
Ancak Falstaff’ın planları, karşısındaki kadınların zekâsı ve iş birliği sayesinde bozulur. Alice Ford ile Meg Page, kendilerine gönderilen mektupların neredeyse aynı olduğunu fark edince Falstaff’a bir ders vermeye karar verir. Onu çeşitli oyunlarla tuzağa düşürür, gururunu zedeler ve komik durumlara sokarlar. Bu sırada Alice’in eşi Ford’un kıskançlığı da olayları karmaşıklaştırır. Ford, karısının sadakatinden kuşkulanarak farklı kimliklerle gerçeği öğrenmeye çalışır.
Oyunda yalnızca Falstaff’ın başarısız aşk girişimleri değil, gençlerin evlilik tercihleri de önemli bir yer tutar. Anne Page’in evliliği üzerine yapılan hesaplar, kuşaklar arasındaki anlaşmazlıkları ve ailelerin çocukları üzerindeki beklentilerini ortaya çıkarır.
Shakespeare, Windsor’un Şen Kadınları oyununda kadın dayanışmasını, kıskançlığı, çıkarcılığı ve toplumsal gösterişi komedi aracılığıyla sorgular. Yanlış anlamalar, kılık değiştirmeler ve ustaca hazırlanmış tuzaklarla gelişen olaylar, insanın kendisini olduğundan farklı gösterme çabasını gülünçleştirir. Eser, zekânın ve dayanışmanın kaba kuvvetten ya da kurnazlık iddiasından daha etkili olabileceğini gösteren, hareketli ve eğlenceli bir sahne komedisidir.
Windsor’un Şen Kadınları oyunundan seslendirme alıştırması ve demo için örnek bir tirat
FALSTAFF : Ne kadar da aptalım!
Benim gibi bir adam,
böylesine büyük bir servetin kapısında dururken
neden hâlâ sabırsızlansın?
Ford’un karısı beni seviyor. Bundan eminim.
Kadınların kalpleri garip şeylerdir.
Bir bakarsın, sana sadakatten söz ederler;
bir bakarsın, gözlerinin içine bakıp
senden başka kimseyi düşünmediklerine yemin ederler.
Ama işte tam burada benim ustalığım devreye giriyor.
Ben onların yeminlerine inanmayacağım.
Onların sözlerine de güvenmeyeceğim.
Ben fırsata güveneceğim.
Çünkü insanın eline fırsat geçti mi
onu değerlendirmemesi aptallıktır.
Ford’un karısı güzel. Hem de fazlasıyla güzel.
Ve güzelliğin yanında aklı da var.
İşte asıl tehlike burada.
Akıllı bir kadın,
aptal bir erkeği istediği yere götürebilir.
Ama ben aptal değilim.
En azından kendimi öyle görmüyorum.
[Kendi kendine güler.]
Beni sevdiğini söylemesi yetmez.
Beni gerçekten istiyorsa
bunu bana gösterecek.
Ben de ona istediğini vereceğim.
Hem ne kaybedebilirim ki?
Ford mu?
Ford kim?
Koca mı?
Kocalar dünyadaki en kolay kandırılan yaratıklardır.
Bir kadının yüzüne baktıklarında
gerçeği değil, görmek istediklerini görürler.
Kıskançlıkları bile onları ele verir.
Bir koca ne kadar kıskançsa
o kadar kolay yönetilir.
Biraz şüphe…
Biraz korku…
Biraz da doğru zamanda söylenmiş birkaç söz…
İşte sana zincirinden boşanmış bir aptal!
[Durur.]
Ama önce işi sağlam tutmalıyım.
Kadının kalbini kazanmalıyım.
Sonra…
Sonra Ford’un cebine uzanırım.
Çünkü bu dünyada aşkın da
bir bedeli vardır.
Benim de masraflarım var.
Atlarım var. Borçlarım var. Karnım var.
Ve bütün bunlar para ister.
Şimdi biri çıkıp bana
“Falstaff, sen yaşlısın,” diyecek.
Yaşlıymışım! Peki ne olmuş?
Aşkın yaşı mı olur?
Bir kadın beni sevdiğinde
benim kaç yaşında olduğumu mu hesaplar?
Hayır!
Kadın önce erkeğe bakar.
Sonra onun söylediklerine inanır.
Ben de konuşmayı bilirim.
Hem de çok iyi bilirim.
[Kendinden emin biçimde.]
Ben Falstaff’ım.
Bir insanın kendine güvenmesi
bazen sahip olduğu en büyük servettir.
Şimdi yapmam gereken tek şey oyunu doğru oynamak.
Ford’un karısı beni istiyor.
Ben onun sevgisini istiyorum.
Ford’un parası da işin diğer tarafı.
Üçümüzün arasında kurulacak bu küçük oyunda
kazananın kim olacağını şimdiden biliyorum.
Ben.
Çünkü ben insanların zaaflarını bilirim.
Kadınlarınkini de… Erkeklerinkini de…
Kendi zaaflarımı bile.
Ve insan kendi zaafını tanıyorsa
başkalarının zaaflarını kullanmak
hiç de zor değildir. Öyleyse başlayalım.
Aşk kapıyı çalmışsa onu dışarıda bekletmek olmaz.
Hem…
[Gülümser.]
Benim gibi bir adamın kapıyı kapatmaya niyeti yoktur.
Yazan : Shakespeare
