Kirazın Tadı
İran sinemasının en güçlü yapıtlarından biri olan Kirazın Tadı, yönetmen Abbas Kiyarüstemi’nin sade anlatımıyla insan ruhunun en derin boşluklarına dokunan unutulmaz bir film deneyimi sunuyor. İlk bakışta son derece basit görünen hikâye, ilerledikçe yaşamın anlamına dair katmanlı bir sorgulamaya dönüşüyor. Tahran’ın dışındaki tozlu tepelerde arabasıyla dolaşan Bay Badii, ölümünden sonra üzerine toprak atacak birini aramaktadır. Ancak bu yolculuk boyunca karşılaştığı insanlar, yalnızca onun değil, izleyicinin de hayata bakışını değiştiren küçük aynalara dönüşür.
abbas Kiyarüstemi, filmi büyük olaylarla değil; sessizliklerle, uzun yollarla ve yarım kalan cümlelerle kurar. Bu minimalist yaklaşım, “Kirazın Tadı”nı sıradan bir dram olmaktan çıkarıp felsefi bir deneyime dönüştürür. Yönetmenin doğal ışık kullanımı ve amatör oyuncularla kurduğu gerçeklik hissi, seyircinin kendisini filmin içinde hissetmesini sağlar. Özellikle otomobil sahnelerinde geçen diyaloglar, hayat ile ölüm arasındaki ince çizgiyi son derece yalın ama etkileyici bir biçimde ortaya koyar.
Film boyunca ölüm düşüncesi ağır biçimde hissedilse de, Kiyarüstemi aslında yaşamın küçük ayrıntılarındaki güzelliği anlatır: toprağın kokusu, rüzgârın sesi, gün batımının sessizliği… Final sahnesi ise sinema tarihinde hâlâ en çok konuşulan kapanışlardan biri olarak kabul edilir. “Kirazın Tadı”, izleyicisini cevaplarla değil sorularla baş başa bırakan; uzun süre hafızadan silinmeyen şiirsel bir başyapıt.
filmi
Kirazın Tadı filminden :
Bay Bagheri : Henüz yeni evlenmiştim.
Belaların her türlüsü bizi buldu.
Öylesine bıkkındım ki her şeye son vermeye karar verdim.
Bir sabah şafak sökmeden önce, arabama bir ip koydum.
Kendimi öldürmeyi kafama koydum. Mianeh’e gitmek için yola koyuldum.
Dut ağaçlarıyla dolu bir bahçeye vardım. Orada durdum.
Hava hala karanlıktı. İpi bir ağacın dalı üzerine attım,
ama tutturamadım. Bir kere, iki kere denedim; ama kar etmedi.
Ardından ağaca tırmandım ve ipi sımsıkı düğümledim.
Sonra elimin altında yumuşak bir şey hissettim. Dutlar…
lezzetli, tatlı dutlar… Birini yedim. Taze ve suluydu.
Ardından bir ikincisini… Üçüncüsünü. Birdenbire güneşin
dağların zirvesinden doğduğunun farkına vardım. O ne güneşti,
o ne manzaraydı… Ne yeşillikti ama! Birdenbire okula giden
çocukların seslerini duydum. Bana bakmak için durdular.
“Ağacı sallar mısın?” diye bana sordular. Dutlar düştü ve yediler.
Kendimi mutlu hissettim. Ardından, eve götürmek için
biraz dut topladım. Bizim hanım daha uyuyordu. Uyandığı zaman,
dutları güzelce yedi. Kendimi öldürmek için evden ayrılmıştım
ve dutlarla geri geldim. Beyim, bir dut hayatımı kurtardı.
Bir dut, hayatımı kurtardı. Önemsiz bir dut.
filmden alıntı.
1997 İran yapımı.
Yazan- Yöneten : Abbas Kiyarüstemi.
